Terapi cahya wis ana wiwit tanduran lan kewan ana ing bumi, amarga kita kabeh entuk manfaat saka sinar srengenge alami.
Ora mung cahya UVB saka srengéngé sing sesambungan karo kolesterol ing kulit kanggo mbantu mbentuk vitamin D3 (saéngga nduwèni manfaat kanggo awak kabèh), nanging bagean abang saka spektrum cahya sing katon (600 – 1000 nm) uga sesambungan karo enzim metabolisme kunci ing mitokondria sèl kita, sing nambah potensial pembangkit energi kita.
Terapi cahya kontemporer wis ana wiwit pungkasan taun 1800-an, ora let suwe sawise listrik lan cahya omah dadi populer, nalika Niels Ryberg Finsen, sing lair ing Kepulauan Faroe, nyoba cahya minangka perawatan kanggo penyakit.
Finsen banjur menang hadiah Nobel kanggo kedokteran ing taun 1903, setaun sadurunge seda, lan sukses banget ngobati cacar, lupus, lan kondisi kulit liyane nganggo cahya sing pekat.
Terapi cahya awal utamane nglibatake panggunaan bohlam pijar tradisional, lan 10.000 panaliten wis ditindakake babagan cahya sajrone abad kaping 20. Panaliten kasebut kalebu efek ing cacing, utawa manuk, wanita ngandhut, jaran lan serangga, bakteri, tanduran lan liya-liyane. Perkembangan paling anyar yaiku introduksi piranti LED lan laser.
Nalika luwih akeh warna sing kasedhiya minangka LED, lan efisiensi teknologi wiwit saya apik, LED dadi pilihan sing paling logis lan efektif kanggo terapi cahya, lan dadi standar industri saiki, kanthi efisiensi sing isih saya apik.